Een wens: Mirko kijkt beteuterd naar de kale takken in het vaasje en de blaadjes op het tafelblad.
“Niks aan de hand” zegt ze. “Kijk maar.”
Ze neemt een rozenblaadje, houdt het bij de twijg en laat los. Het blijft hangen.
Alsof het er nooit af is geweest, denkt hij. Hij kijkt verlegen naar het tafelblad. Zij zet alle blaadjes terug, tot ze bij de laatste is.
“Die mag jij” zegt ze.
Hij neemt voorzichtig het laatste blaadje op, brengt het naar de rozentak. Dan heft zij haar vinger.
“Wacht” zegt ze. “Voor je verder gaat. Ik heb een wens. Eéntje maar”