Geruststelling waarschuwing: Op de vlonder in de hank zat een vrouw, mijn leeftijd, tanig, verweerd.
“Hoort u de stem van het water?”
Ik luisterde naar het kabbelen van het water onder de vlonder. Het deed me aan kanovakanties vroeger denken. Water tegen de boot.
“Ja”.
“Weet u wat het zegt?”
Nee, schudde ik.
Zij luisterde nog eens, lang en aandachtig, het hoofd scheef, ogen gesloten.
“Het water zegt dat u niets te vrezen heeft” zei ze toen.
“Mooi” zei ik en ik glimlachte maar dat viel niet goed.
“Spot niet met het water.”
Een verzoek, zacht uitgesproken, maar met onmiskenbaar dreigende ondertoon.