Jan-Willem Jan-Willem: Ik was bij Elvis Costello in het Concertgebouw, lang geleden. Het publiek: goed gekapte veertigers in smaakvolle colbertjes. Zo zijn wij geworden, dacht ik. Toen zag ik Jan-Willem, niks veranderd sinds HAVO5. Nog altijd steil haar, grote ogen, smal gezicht plus colbert. We zwaaiden, hij aarzelend. Ik naar hem toe. De anticlimax: hij was het niet. Later, plots in het gangpad: Jan-Willem, nu echt. In mijn arm een groet, mijn gelaatstrekken staan op verwondering. Eerst dacht ik het. Nu is hij het echt. Hoe het toch kan.
Bijna zwaaide ik. Toen zag ik het: weer fout, zelfde vent als net.