Overbodig excuus: Ik begon in een boek, onbekende Engelse schrijfster.
‘Ken je haar?’ appte ik Henry.
Ik was op pagina tweeëndertig.
‘Nee. Is het iets?’
‘Aanrader!!!’ appte ik.
‘Besteld’ antwoordde hij.
Een dikke duim terug.
Op bladzijde vijftig stortte het boek in. Op bladzijde zestig legde ik het weg.

Dat overkomt me vaker: uit voorbarig enthousiasme een ander tot lezen of kijken brengen.
Ik dacht aan een avond van schaamte toen ik PR voor de schouwburg deed. Een zaal vol bij een snertvoorstelling van Paul Haenen, allemaal door die direct-mail van mij. Ik wilde opspringen, brullen: excuus, excuus. Onnodig. Iedereen amuseerde zich.