Stem kwijt: Het plezier dat je als kind had wanneer je hees was. Het was als de rook van denkbeeldige sigaretten, uitgeblazen op winterse ochtenden. Eventjes groot.
Je stem die achterin je keel stokt, het ene moment gebarsten, onverwacht overslaand, dan verdwijnend.
‘Niet praten’, zei je moeder.
Niets liever dan praten, alsof je het stemverlies straalvergeten bent, iets zo belangrijk dat het gezegd moet. Stilte als jij je vinger opstak: laat ons luisteren naar deze hese man.
De teleurstelling de volgende dag, als je stem niet langer hapert. Eventjes simuleer je nog. Altijd is er iemand die roept: ‘stel je niet aan.’