Dubbel perspectief: Hennie kwam foto’s maken, want ze doet iets met corona-kapsels. Ik moest in de spiegel kijken en stond half in het toilet, voor de spiegel met de houten lijst.
“Ik kijk al een jaar naar mezelf” zei ik. “Via Teams. Op m’n laptop.”
“En” vroeg ze, “wat doet dat met je?”
Ze schaterde.
Mijn spiegelbeeld trok z’n wenkbrauwen op.
Zij hurkte, wilde zelf onzichtbaar blijven.
Ik zag haar buiten spiegelbeeld, vogel- en kikkerperspectief.
“Nou? Zeg!”
Ik keek mezelf aan.
“Geen idee” zei ik.
Stupide vraag, dacht ik.
Maar vandaag knikte ik naar mezelf op m’n laptopscherm, zei: “Nou? Zeg? Kom!”