Uitzichtpunt steenfabriek: Het was hoogwater en ik wandelde door de uiterwaarden bij Keizersranden. Een smal pad, besneeuwd, meidoornhagen, aan weerszijden water. Alleen de boerderij en de oude steenfabriek stonden droog.
Dat fabriekje was al dicht toen ik op de basisschool zat. Klasgenoten speelden daar, spookten in de ovenruïnes.
“Ga je mee?”
Wij mochten niet.
“Het staat op instorten” zei mijn moeder.
Je voelde de bakstenen neerdalen op je hoofd.
Nu is er een kunstwerk met uitzichtpunt.
Daar klom ik op. Ik keek uit over water en besneeuwd land aan de overkant. Het gemaal draaide. Ik zag de rookpluim, door de sneeuwvlokken heen.