Strenge blik: Mevrouw Mulder is overleden. In november, al dacht ik dat ik haar vorige week nog zag, met rollator, maar in draf.
“Ik heb haar gevonden” zei haar buurvrouw, alsof ze een vermist kind had thuisgebracht.

Ik kende haar al lang. Haar zoon zat bij mij op school. Soms stond ze aan het schoolplein, streng, gekrulde onderlip. Je voelde je gewogen: zij zag het, jij had kwaad in de zin.
Later kochten we een huis, vlakbij het hare. Elke keer als ik haar trof, stak ze haar hand iets toeschietelijker op, vriendelijker, milder, tot we zelfs luchtige praatjes maakten over niets.