157 / Nieuw tafellinnen: Eenmaal hoorde ik over iemand die zijn vrouw via flessenpost ontmoette. Hij werkte op een lichtschip voor de Schotse kust en gooide een fles met briefje overboord. Maanden later spoelde die aan in Normandië. De vindster gaf de brief aan een vriendin:
“Iets voor jou?”
De vriendin begon te corresponderen, van het één kwam het ander: drie maand later woonden ze samen. Een Française in Friesland, echt liefde. Een idylle.
Toen gebeurde dit: zij wilde tafellinnen. Eten, zo van tafel, dat doet een Française niet.
“Onzin” zei hij.
Een dag later was ze vertrokken. Hij sprak nooit meer over haar.