160 / Bijna stil: Ergens in Noorwegen kampeerde ik in eindeloos glooiend hoogland, ver van alles. Het was avond, het licht werd zacht. Ik zat op een steen en meende dat om mij heen absolute stilte was. Ik sloot mijn ogen om het te ondergaan. Maar het bleek niet stil. Ik hoorde plots de beek, waar ik even eerder, mijn pannetje schrapend over de rotsen, water schepte en een roofvogel ergens aan de zomerhemel. En plots, in de verte, hoorde ik een mannenstem Madonna zingen: “Papa don’t preach”. Ik zong zachtjes mee. De zon stond laag. Ik had het koud. De stem stierf weg.