166 / Koekjes snaaien: De onbedwingbare neiging alle koekjes op te eten. Ik vertelde er een hardloopmaatje over. Beschroomd. Ik schaam me ervoor hoe ik telkens naar beneden loop, om nog twee, nou ja drie, vier, koekjes uit de trommel te vissen. Heimelijk al ben ik alleen.
Fluister: “Hier laat ik het bij” terwijl ik weet dat ik, dadelijk voor nummer en vijf zes naar beneden kom.
Zij schaterde.
“Doe ik ook. Ik werp ze op en vang ze in mijn mond. Alsof ik een hondje ben. Tot ze op zijn.”
“Nooit spijt?”
“Welnee.”
Weer die schaterlach. Oprecht, onbevangen. Het weerkaatste tegen de gevels.