171 / Onbevredigend einde: Een studente belde, maar ik was in een klus verdiept en moest terug op aarde komen. Zij was ziedend. Ik begreep niet waarom. Ze legde het uit in lange warrige zinnen. Ik vroeg door. De antwoorden werden langer en warriger, zij bozer.
“Man snap dat nou” riep ze.
Ze schrok van haar woorden en hing op. Ze appte “sorry”. Ik probeerde haar te bellen. Ze nam niet op. Mijn apps bleven ongelezen.
Nu staar ik naar haar resultaten en gespreksverslagen. Alles onberispelijk. Ik graaf in mijn geheugen: niets.
De woede zal altijd wel een raadsel blijven. Gisteren schreef zij zich uit.