Veel secondes: Ik wandelde met Jean en vroeg wat hij van deze honderdjes vond. Ik telde de secondes, die hij nodig had om tot een antwoord te komen. Te veel.
“Zou je ze elke dag willen ontvangen?”
“Nou ja”, zei hij, na weer te veel secondes. “Dat geloof ik eigenlijk wel.”
Ik zag een mailbox voor me, vol ongelezen stukjes.
Wat vind ik zelf van de stukjes?
Ook ik heb te veel secondes nodig. Het schrijven is leuk, avontuurlijk. Ze zijn klein, divers, anekdotisch, ook karig. Niet de kleine fonkelende stukjes waarop ik hoopte. Continuïteit en variatie daar gaat het nu om.