Verwarrende wraak: Mireille staat voor de spiegel.
“Wie ben je?” Vraagt ze.
“Een oude vrouw.”
“Hoe oud?”
“82”, zegt ze zacht.
“Een oude vrouw, zoals er zo velen zijn?”
Nee, schudt ze. Ze kijkt naar haar gezicht, een oud gezicht, een prachtige ovaal. Diepe groeven, bruin, lange vlechten, grijze ogen, vol spot.
“Nee?”
“Ik beschik over toverkracht, fluistert ze”, alsof zij zich ervoor schaamt, “ben vitaal, vindingrijk, wraakzuchtig.” Ze ziet een moment van wraak voor zich, in een grijs verleden, en lacht een ogenblik.
“Wraakzuchtig maar toch ook subtiel. Ik sticht graag verwarring, maar ik ben uiteindelijk ook wel vergevingsgezind. Uiteindelijk wel.”