Rondje rennen: Ik rende over de spoorbrug. De IJssel glinsterde in de laagstaande winterzon, boven het water een flard dunne mist. De zon bescheen de Wilhelminabrug. Achter de brug was de lucht diepgeel. Ik holde de dijk op, in de uiterwaarden berken en elzen, in de takken hooiplukken en flarden plastic: zo hoog stond het water vorige week. De nieuwbouw van Twello, over Het Schol, het landgoed, in de kom van de dijk. Een brede beukenlaan, de grond bedekt met een dikke laag bladeren, terug naar de stad, over de Wilhelminabrug, geen zon meer, enkel grijs. In de verte zat alles dicht.