De piep: Ik hoor altijd een pieptoon, hoog, schril, doordringend, alsof ergens een beeldscherm stoort. Ik herinner me dat hij voor het eerst opdook, zomaar op een voorjaarsdag. Ik dacht: ik laat mijn oren uitspuiten, dat hielp eerder ook. Hij bleef. Toen dacht ik: nieuwe bloeddrukverlagers helpen. Hij bleef. Sindsdien beschouw ik de toon maar als een oude kennis: “zo ben je daar” zeg ik soms. Maar in stressvolle tijden als deze zwelt de toon aan. Hoger. Feller. De drang om als een hond met de kop te schudden, voor mijn hoofd op de loop te gaan, is bijna niet te onderdrukken.