Stramien vrijheid: Altijd het besef van mijn eigen onbeduidendheid en altijd de ander, bereid vergeefs uit te leggen dat je dat niet bent. Onrust, slecht geconcentreerd, alras met iets anders bezig. onbekwaam de essentie uit een gesprek te halen, boeken die ik half snap, de drang vrolijk met onbeduidendheden bezig te gaan. Steeds weer mezelf een stramien inwringen en dan weer de vrijheid zoeken, met onbeduidendheden bezig te zijn, ongehinderd en onbevangen te stuiteren. Tot de vrijheid me de schrik aanjaagt en ik weer in het stramien kruip. Terugkijk naar al die ideeën, plannen, halve verhalen. Schud. En deetjes. Altijd weer deetjes.