Piekende haren: ‘Wat doet het me je, de hele dag kijken naar jezelf?’ vroeg Astrid zondag. Soms kijk ik naar m’n kop op de laptop, Ik zie m’n lippen bewegen, razendsnel.
‘Langzamer svp’ chatte een student laatst.
Of het venster is in tweeën. De helft voor een collega, de ander mijn. Ik hoor mezelf praten. Bevlogen, zoekend, enthousiast, boos, onzeker. Zelden een idee of en hoe ik begrepen word. Ik kneed m’n haar. Het is een onmogelijk kapsel nu. Mijn haar piekt alle kanten uit. Soms kan het me niet wild genoeg zijn. Dan breekt nog iets van de onrust uit mij.