129 / Meer honden: Ik liep met de groep op Rande en plots doken er twee pitbulls op. Los, geen baas te bekennen. Wij gingen over op sukkeldraf. Een hond hield zich afzijdig. De ander sloot ons in. Was voor ons, achter ons. In de groep werd het stil. We wachtten op een baas, een
fluitje. Dat bleef uit.
Ik keek naar de hond, wist: zodra we gaan rennen, pakt hij een van ons. Toen knielde Arne, sprak de hond toe, aaide hem, en lokte hem voorzichtig weg. Wij renden door, eerst wat bedeesd, daarna kletsend als altijd. Rande heb ik nog maanden gemeden.